ღამეული სამყარო
გაბრიელ ჯაბუშანური – “ღამეული სამყარო” “დღიურ ბუნების დაიწვა წიგნი და გაიშალა შავი გუჯარი. სიოს ჩანგს რთავენ ქარაფთა შიბნი, დაბლა როკავენ ჩრდილნი-ჯუჯანი. ამ უღიმღამო ჩემი ბედივით,
პანკისელმა ქერიმ მაჩალიკაშვილმა საერთაშორისო ტურნირი მოიგო
14-15 ივნისს, ბათუმში გამართულ ჭაბუკთა საერთაშორისო ტურნირზე ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში, სადაც საქართველოს, თურქეთის, სომხეთის, აზერბაიჯანისა და რუსეთის საჭიდაო კლუბების 200-მდე სპორტსმენი მინაწილეობდა, 63 კგ წონით კატეგორიაში
მგლის ლეკვი – ბოლო ნაწილი
ძაღლების პატარა მკვლელი რუსეთის ბინადარია. იგი რუსეთში დაიბადა და რუსულად საუბრობს. ფერმკრთალსა და ქერათმიანს, გარეგნობაც რუსული აქვს. იმ მოკლე დროში, სასკოლო მერხთან რომ გაატარა, ისიც
მგლის ლეკვი – IV ნაწილი
ზავოდსკოის დასახლებაში, ანუ ეგრეთ წოდებულ “ფაბრიკების უბანში”, მნიშვნელოვანი საწარმოები მდებარეობდა. მათ შორის იყო ნავთობსახდელებიც, რომლებიც ყოფილი საბჭოთა კავშირის სხვა უდიდეს საწარმოთა შორის მოიაზრებოდა. დღეს კი
მგლის ლეკვი – III ნაწილი
თემური სოფელში, ბებია-ბაბუასთან იზრდებოდა. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ქვეყანაში შედარებითი სიმშვიდე სუფევდა, მაგრამ მოგვიანებით ახალი ომი გაჩაღდა და ეს ომი პირვანდელზე გაცილებით სასტიკი და სისხლიანი აღმოჩნდა.
მგლის ლეკვი – გაგრძელება
ზოგჯერ ფერდობს ჩაირბენს და ნაგავსაყრელს მიაშურებს. ნაგავში გულმოდგინედ იქექება და ნახევრად დამპალ პომიდ- ვრებს, ხილის ნარჩენებსა და პურის ყუას პოულობს. ძირითადად ზედა ფენებს ათვალიერებს, რადგან
მგლის ლეკვი
ნაწყვეტი ოსნე საიეშტადის წიგნიდან “გროზნოს ანგელოზი” სისხლი ტალახში იღვრება და დაღმართზე წვრილ წითელ ღარებად იკვალავს გზას. სულ მალე ამ სისხლს მუქი ფერის, ლპობისგან ობმოკიდებული მიწა
დასაწყისი გარიჟრაჟისა
ნაწყვეტი ღილღური რვეულიდან: “ჯერ არ ჩამქრალან ვარსკვავები, შოთი მანგისა მიცურავს ცაზე – გაცრეცილი. გაბმულ ბოლებით მთები ყალიონს აბოლებენ და ბულბულები ღილღოს გარიჟრაჟს უმღერიან შოთას ჰანგითა..
მოსისხლეობის მაგალითი
მოსისხლეობა წინა ბლოგშიც განვიხილეთ თეორიულად. ახლა კი გთავაზობთ მოსისხლეობის მაგალითს, რომელიც გასული საუკუნის 80-იან წლებში ვითარდება. ხ.ხანგოშვილის წიგნიდან “ქისტების ადათ-წესები”. “გასული საუკუნის 80-იან წლებში მოკლეს
გუშინ-უკვე იყო, ხვალ-შეიძლება აღარც იყოს
სადღაც წავიკითხე, რომ ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით, ნებისმიერი ნორმალური ადამიანი მიჯაჭვულია წარსულსა და მომავალს, მაგრამ არ მესმის, რატომ ვეჭიდებით ამ ორ მოვლენას ასე? ნუთუ არ შეიძლება უბრალოდ